بِسْمِ اللّهِ الْرَّحْمنِ الْرَّحيمْ

از حضرت صادق - عليه السلام - منقول است :
حق تعالى ، ملكى را بر قبر رسول خدا - صلى الله عليه و آله - موكل گردانيده است ، كه آن را طهليل مى گويند و وقتى يكى از شما بر آن حضرت صلوات يا سلام فرستد، آن ملك به عرض همايون مى رسانند كه فلان كس ‍ سلام و صلوات فرستاده است و آن سلام را به قبر آن حضرت مى رساند.

بِسْمِ اللّهِ الْرَّحْمنِ الْرَّحيمْ

رسول خدا - صلى الله عليه و آله - فرمود است :
مرا چون قدح شتر سوار نسازيد؛ زيرا شترسوار قدح خود را پر مى كند و هر وقت خواست مى نوشد، مرا در آغاز دعا و ميانه دعا و آخر دعاى خود قرار دهيد. ⁽⁵²⁾

بِسْمِ اللّهِ الْرَّحْمنِ الْرَّحيمْ

امام على - عليه السلام - فرمود:
كل دعاء محجوب حتى يصلى على النبى - صلى الله عليه و آله .
هيچ دعايى به آسمان نمى رسد؛ مگر اين دعا كننده بر محمد و آل او صلوات بفرستد.⁽⁴⁹⁾

بِسْمِ اللّهِ الْرَّحْمنِ الْرَّحيمْ

امام صادق - عليه السلام - فرمودند:
من دعا و لم يذكر النبى - صلى الله عليه و آله - رفرف الدعاء على راءسه فاذا ذكر النبى - صلى الله عليه و آله - رفع الدعاء؛
هر كه دعايى كند و نام پيغمبر - صلى الله عليه و اله - نبرد، دعايش گرد سرش بچرخد و هرگاه نام پيغمبر - صلى الله عليه و آله - را برد، دعايش ‍ بالا رود. ⁽⁴⁸⁾

بِسْمِ اللّهِ الْرَّحْمنِ الْرَّحيمْ

امام صادق - عليه السلام - فرمودند:
هر كس را حاجتى به خدا عزوجل باشد، بايد با صلوات بر محمد و آلش ‍ آن را آغاز كند و سپس حاجت خود را بخواهد و باز هم در پايان ، صلوات بر محمد و آلش بفرستد؛ زيرا خداوند عزوجل از آن كريم تر است كه دو طرف را بپذيرد و ميانه را وانهد؛ زيرا صلوات بر محمد و آلش از او محجوب نباشد. ⁽⁴⁵⁾

بِسْمِ اللّهِ الْرَّحْمنِ الْرَّحيمْ

روزى رسول خدا - صلى الله عليه و آله - به اميرالمؤ منين - عليه السلام - فرمود: آيا تو را مژده ندهم ؟
اميرالمؤ منين - عليه السلام - فرمود: بفرما پدر و مادرم قربانت ! شما كه پيوسته مبشر به خير و خوبى ها بوده ايد.
فرمود: جبرييل تازگى براى من خبر خوشى آورده و آن اين است كه هر كدام از امت من هنگامى كه بر من صلوات مى فرستد، اگر نام اهل بيتم را نيز ملحق سازد درهاى آسمان جملگى براى پذيرفتن دعا و عبادت او گشوده گردد، و فرشتگان هفتاد درود بر وى بفرستد، و اين خود محو كننده جرم است ، آن گاه گناهان چون برگ درختان از او بريزد، و خداوند تعالى فرمايد:
لبيك تو را پذيرفتم بنده من خجسته و مسعود باشى ! سپس به فرشتگان گويد: شما هفتادبار بر وى درود فرستاديد و من هفتصدبار؛ ليكن اگر تنها بر من صلوات بفرستد و اهل بيتم را ملحق نسازد ميان دعاى او و آسمان هفتاد
حايل باشد، و خداوند جل و جلاله فرمايد: لالبيك تو را نپذيرفتم خجسته مباد و مسعود نباشى .
اى فرشتگان من ! دعاى او را به آسمان نبرد تا اين كه اهل بيت پيغمبرش را نيز در فرستادن درود با پيغمبر ملحق سازد، پس هم چنين دعايش پذيرفته نگردد و به آسمان بالا نرود تا بر اهل بيت پيغمبر - صلى الله عليه و آله - نيز سلام و درود بفرستند.

بِسْمِ اللّهِ الْرَّحْمنِ الْرَّحيمْ

شخصى خدمت امام صادق عليه السلام آمد، و عرض كرد: دو آيه در قرآن است كه من هر چه به سراغ آن مى روم آن را نمى يابم و به محتواى آن نمى رسم .
حضرت فرمودند: كدام آيه ؟
او گفت : آيه اول اين سخن خداوند است كه فرمودند: مرا بخوانيد تا دعاى شما را مستجاب كنم ؛ ادعونى استجب لكم و من خدا را مى خوانم اما دعايم مستجاب نمى شود!
امام فرمودند: آيا فكر مى كنى خداوند عزوجل در وعده خود تخلف كرده ؟
گفت نه .
فرمود: پس علت آن چيست ؟
عرض كرد: نمى دانم .
فرمود: اينك به تو خبر مى دهم ، كسى كه اطاعت خداوند متعال كند در آن چه امر به دعا كرده و جهت دعا را در آن رعايت كند اجابت خواهد كرد
عرض كرد: جهت دعا چيست ؟
فرمود: نخست حمد خدا مى كنى و نعمت او را يادآور مى شوى ، سپس ‍ شكر مى كنى ، بعد درود بر پيامبر - صلى الله عليه و آله - مى فرستى ، سپس ‍ گناهانت را به خاطر مى آورى و اقرار مى كنى و از آنها به خدا پناه مى برى و توبه مى نمايى ، اين است جهت دعا!
سپس فرمود: آيه ديگر كدام است ؟
عرض كرد: اين آيه كه مى فرمايد: در راه خدا انفاق كنيد تا خدا بهتر از آن را به شما بدهيد و ما انفقتم من شى ء فهو يخلفه و هو خير الرازقين ولى من در راه خدا انفاق مى كنم ؛ ولى چيزى كه جاى آن را پركند عايد نمى شود!
امام فرمودند: اگر كسى از شما مال حلالى به دست آورد و در راه خدا انفاق كند هيچ درهمى را انفاق نمى كند مگر اين كه خدا عوضش را به او مى دهد.